Hoe we ons niet meer afvragen óf we kanker zullen krijgen, maar wanneer... | Lys massage

Hoe we ons niet meer afvragen óf we kanker zullen krijgen, maar wanneer...

Hasselt, vrijdag 3 februari…hier heb ik zo lang naar uitgekeken! Een vijfdaagse opleiding rond communicatie binnen oncologie, begeleid door 2 experten in het vak. Dit lijkt toch een beetje op een eerste schooldag: opgewonden én tikkeltje zenuwachtig tegelijk. Aftastende blikken van medecursisten en oppervlakkige vraagjes als ‘vlot hier geraakt?’ passeren de revue. Plots zegt iemand: ‘als we maar geen rollenspel moeten doen’. Slik…die mogelijkheid had ik helemaal over het hoofd gezien. De gedachte aan een rollenspel projecteert me terug naar de opleidingen rond communicatie uit mijn vorige professionele leven. En hoe een medecursist op de vraag naar inhoudelijke feedback, heel vrolijk opmerkte dat ik wel erg veel bloosde tijdens de communicatie oefening. Klopt, ik bloos. Hoe meer het onderwerp me raakt, hoe harder ik bloos. Mijn god, wat zou ik die 5 dagen nog blozen.

Na het verplichte ‘ik-stel-mezelf-voor-rondje’, is het al snel duidelijk dat hier een groep bijzonder boeiende vrouwen bij elkaar zit. We voelen ons veilig bij elkaar en delen 5 dagen lang verhalen, ervaringen, angsten rond verschillende thema’s in de zorg voor kankerpatiënten. Er wordt gelachen om hilarische situaties, het wordt stil en ogen worden vochtig bij ontroerende verhalen. En hoewel onze functies heel erg verschillen, zijn we ontzettend verbonden met elkaar in de zorg voor wie kanker heeft. Het ontroert me hoe we allemaal gepassioneerd met onze job bezig zijn. Hoe die job ons gelukkig maakt maar soms ook loodzwaar weegt. Hoe we allemaal worstelen om goed voor onszelf te zorgen en niet ten onder te gaan aan emoties. Hoe vaak we vinden dat we te weinig (kunnen) doen voor wie ziek is omdat we moeten altijd racen tegen de klok. Hoe we gefrustreerd zijn als we patiënten iets beloven maar het niet altijd kunnen nakomen omdat we afhankelijk zijn van andere partijen. Hoe het ons raakt dat mensen door het ziek zijn dichter naar elkaar toe groeien maar hoe het ons ook verdrietig en machteloos maakt, als we het tegenovergestelde zien gebeuren. Hoe we geen woorden hebben als jonge mama’s of papa’s veel te vroeg uit hun gezin weg gerukt worden. Hoe we ons niet meer de vraag stellen of we zelf kanker zullen krijgen, maar wel wanneer we het zullen krijgen…

Als we de vijfde lesdag afsluiten, voel ik me zoveel rijker. Gevoed met een immense verbondenheid, geraakt door de gedrevenheid van elk van mijn medecursisten. Als ik zelf ooit op een oncologische afdeling beland, hoop ik dat één van hen in de buurt is.

Er is 1 reactie

Knap van jou Liesbeth, jouw woorden in bezieling en warme verbondenheid met ons allen. Tijdens de opleiding waren er heel wat momenten in nabij zijn en nabij voelen, vele stilmakertjes .. maar ook veel voedende energie en kracht bij allen .. zo mooi en waardevol!

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Dit is een vraagje om automatische spam te vermijden. Bedankt voor het begrip.
5 + 2 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.