Net op het moment dat je het voor bekeken hield, gebeurde het... | Lys massage

Net op het moment dat je het voor bekeken hield, gebeurde het...

Lieve Lies,

Je dacht redelijk stevig te balanceren op de soms wankele koord tussen job en gezin. Zelfs een extra gewichtje aan elke arm, bracht je niet uit evenwicht. Je bouwde aan je passie om mensen met kanker een moment van onbezorgde ontspanning te geven. Je gooide er af en toe een blogje tussen om moedige verhalen te delen en anderen te inspireren. Je zag me lede ogen aan hoe je tieners je steeds minder nodig hadden en greep die kans om wat meer me-time in te bouwen en je liefde voor boeken vaker een plaats te geven. In de verte zag je tram 4 aankomen…

En toch dwong iets of iemand je om naar je kern te gaan, om stil te worden en te luisteren naar je hart. Dat stil worden, vond je eerst maar niets. Toch voelde je dat net hier iets te ontdekken viel maar tegelijkertijd was het ook heel beangstigend. Net op het moment dat je besliste om het voor bekeken te houden en terug je vertrouwde weg op te gaan, gebeurde het. Zij, die altijd al in je buurt waren, namen je hand en liepen een stukje met je mee in die stilte. Karen, die je met haar workshop ‘Personal Branding’, heel bewust liet worden van jouw missie. Jobcoach Peggy, die je in amper enkele sessies jouw kernwaarden op de tafel liet leggen en de puzzel helemaal in elkaar liet vallen. Vera, die je stimuleerde om je bezieling de juiste bestemming te geven. Chris, die je zachtjes en met de nodige knuffels steeds weer van de rede naar het hart duwde. Je man, die zei ‘je weet wat je moet doen’, toen je hem met tranende en onzekere ogen aankeek.

En toen deed je het. Achttien jaar na je afstuderen en enkele carrière switches later, koos je met heel je hart voor een job als verpleegkundige. Je ging voluit voor je missie om het verschil te maken en betekenisvol te kunnen zijn voor mensen met kanker. Niet zozeer vanop de zijlijn, zoals je dat voordien al deed, maar helemaal ondergedompeld in de totale oncologische zorg.

Ondertussen zit je in niemandsland. Wat je de afgelopen jaren hebt opgebouwd, laat je nu stilaan los. Waar je naar toe gaat, komt elke dag wat meer binnen handbereik. Af en toe proberen stemmen je in verwarring te brengen, maar dan maak je het opnieuw stil en hoor je weer het heftig bonzen van je hart. Dan valt het brein zonder munitie en overwint de intuïtie...want het hart wint het steeds van de gedachte (Bart Peeters).

In de verte zie je tram 4 aankomen. Niet erg, want voor jou begint het nog maar pas…

xxx


Er zijn 2 reacties

Heel mooi! En op je passie, je droom of je hart volgen staat geen leeftijd...trouwens je straalt zo hard dat die aankomende 4 er niet aan te zien is gaan en genieten...x

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Dit is een vraagje om automatische spam te vermijden. Bedankt voor het begrip.
14 + 1 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.