Ode aan de kleine attenties | Lys massage

Ode aan de kleine attenties

We omringen ons graag met gelukkige mensen. Als het even meezit, krijg je er zelf ook energie van. En net als je je helemaal genesteld hebt in een zoete gelukzaligheid - het onoverwinnelijke gevoel krijg je er gratis bij - komen er donkere wolken aanzetten. Je vriendin krijgt kanker, je collega heeft een zwaar auto ongeval, je broer wordt ontslagen. Waar je voorheen van aanpakken wist, weet je nu niet hoe je moet reageren. Je wil iets doen, maar kan met de grootste moeite van de wereld niet bedenken wat nu zinvol is. Je wil iets zeggen, maar bent bang om de bal volledig mis te slaan en het alleen maar erger te maken.

Je hebt ongetwijfeld al gehoord of gelezen wat je niet mag doen. Je bedenkt ze zelf wel hoor, die dooddoeners. Jij bent de vrouw met kanker. Jouw bezoek rept met geen woord over je ziek-zijn en ratelt non-stop over het nieuwe huis. Als ze terug vertrekt, zegt ze ‘allé, sterkte nog hé!’.

Jij bent de collega die herstelt van een zwaar auto ongeval. Jouw bezoek heeft kennelijk nog een veel straffer verhaal en geeft je graag de indruk dat het nog veel erger had kunnen zijn (en je dus vooral blij moet zijn).

Jij bent de broer die het ontslag niet had zien aankomen. Jouw bezoek hoopt je te troosten door jouw job helemaal af te breken en het ontslag zo minder pijnlijk te maken.

Ik geloof dat al deze bezoekers het goed met je menen, maar ze zien niet wat jij nodig hebt. Ze zien jou en je verhaal niet.

Waar help je iemand dan echt mee? Geef iets van jezelf, uit jezelf. Bak een cake, breng een kom soep, let even op de kinderen, pluk wat bloemen uit je tuin, haal de bestelling bij de apotheker af, maak een verwendoos. Als het maar authentiek is en past bij wie jij bent. Ga je op bezoek, geef dan de ruimte om een verhaal te laten vertellen. Stiltes kunnen ongemakkelijk aanvoelen, maar ze zijn broodnodig om de ander woorden te laten vinden voor wat er leeft. Praat ze niet vol met dingen die er niet toe doen. Stel vragen als ‘wat denk je nu?’ of ‘wat voel je nu?’ om gedachten te kunnen ordenen.

En weet je het helemaal niet, zeg dat dan ook gewoon. Durf je kwetsbaar op te stellen en je eigen niet-weten of niet-kunnen bespreken. Je zal zien dat er een waardevol moment uit zal volgen. Dit gaat om verbondenheid in de hoogste graad.

Ik ben fan van kleine attenties. Ze kosten weinig moeite en hebben een grote impact op wie ze krijgt. Hoewel we steeds vaker digitaal boodschappen versturen, is er niets authentieker dan het sturen van een kaartje. Ze zijn er in alle formaten en kleuren. Je kan kiezen voor een voorgedrukte tekst of je kan zelf in je pen kruipen. Ook hier kan je zelf bedenken wat het leukste is om te krijgen: het kaartje met op de achterkant een persoonlijk boodschap, recht uit het hart. Helemaal weg ben ik van de Troostkaarten, ontworpen door zorgverleners, die vanuit hun professionele ervaring weten dat je naasten soms de eerste woorden van een zin moet aanbieden en dat de rest dan wel volgt. Ze zijn ontworpen voor kinderen en jongeren, maar je kan ze bij elke belangrijke gebeurtenis in iemands leven gebruiken. En wat voor mij heel belangrijk is: ze geven ruimte voor je eigen invulling. Geef nu toe: elke situatie is anders, elke persoon uniek. Lang leve authentieke kaartjes en zelf gekozen woorden! En nee, dat staat meestal niet in een paar seconden op papier. Ga zitten, neem wat tijd en laat woorden opborrelen...uit je hart en je ziel.

Bedenk je dat je ongetwijfeld iemand zal beroeren.

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Dit is een vraagje om automatische spam te vermijden. Bedankt voor het begrip.
16 + 2 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.