Steentjes verleggen... | Lys massage

Steentjes verleggen...

Je kon er niet naast kijken…de goesting en het enthousiasme waarmee ik aan mijn nieuwe job, als verpleegkundige in het dagziekenhuis oncologie, wou beginnen. Amper één week aan het werk, of er stond al een cameraploeg om mijn terugkeer naar de zorg op beeld vast te leggen. Ik verklaarde voor de lens dat ik met mijn nieuwe job het verschil wou maken voor patiënten met kanker.

Het verschil maken, hoe doe je dat eigenlijk? Als je exact doet wat er in je taakomschrijving staat, maak je dan al het verschil? Of moet je dat overstijgen? Als je het verschil wil maken, gaat het niet zozeer over wàt je doet maar hoe je het doet? Kan je in je eentje het verschil maken of heb je anderen nodig om dat mogelijk te maken?

Naar mijn gevoel begint het met je voelsprietjes uit te steken en signalen op te vangen. Met een open geest en zonder oordeel vang je op wat er bij de ander leeft en wat die nodig heeft. Als je er voor kiest om met die signalen iets te doen, maak je volgens mij het verschil. Klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. Soms hangen je voelsprieten ‘halfstok’ omdat het je ontbreekt aan tijd en energie. Soms hangt er een laagje stof op je antennes omdat je eigen waarden de bovenhand nemen. Soms verschuil je je achter procedures en protocollen omdat je op dat moment niet meer uit de brand kan of wil slepen. Maar hoe lukt het dan wel om die stoorzenders uit te schakelen? Hoe kan je in tijden van immens grote werkdruk en honderd-en-één regeltjes toch het verschil maken?

Loop even mee in dagziekenhuis oncologie in Gasthuisberg, E643. ‘s Ochtends krijgt elke verpleegkundige een lijstje met de zijn of haar toegewezen patiënten. Iedereen gaat in eerste instantie individueel aan de slag. Het duurt welgeteld een half uur eer de eerste tekenen van verbondenheid en collegialiteit de kop op steken. Wie 5 minuten tijd heeft, biedt zijn of haar hulp aan. De hele dag weerklinken vragen als ‘is iedereen op schema?’, ‘kan ik iemand helpen?’, ‘voor wie kan ik iets doen?’ door de verpleegwacht. Er heerst een ongelooflijk wij-gevoel. De lusten worden gedeeld, de lasten verdeeld. Er wordt voor elkaar gezorgd, zoals ik dat nog nergens anders heb gezien. Het is als een kar die zowel getrokken als geduwd wordt, waarbij iedereen voortdurend van positie wisselt om te geven wat hij/zij kan en te nemen wat hij/zij nodig heeft. Het maakt je positiever, weerbaarder en sterker, als individu en als team. Het geeft je als verpleegkundige de ademruimte en de flexibiliteit om het verschil voor je patiënten te kunnen maken.

Maar, ik kan ‘hét’ verschil niet maken. Na meer dan twee maanden intensief omgaan met patiënten met kanker, weet ik dat je als zorgverlener nooit helemaal kan inschatten wàt voor de ander het verschil maakt. Voor de perfectionist in mezelf zou dit een harde noot kunnen zijn om te kraken, maar niets is minder waar. Ik kan wel ‘een’ verschil maken, elke dag opnieuw. Ik kan, samen met mijn team, kleine steentjes verleggen. En dat is goed, meer dan goed.

Er zijn 6 reacties

Fantastische blog en natuurlijk maken jullie samen en zelfs elk apart een verschil.

Een roeping! Een roeping, een missie is het... je schrijft en bent fantastisch!

En of jij een verschil maakt? Liesbeth, zoals jij het verwoordt, zegt voldoende over je kracht, talent en gevoeligheid als mens, als collega. Je bent een verpleegkundige in hart en nieren. Dankjewel om in mijn team te komen xxx

Liesbeth, de liefde om voor,mensen te zorgen komt vanuit je hart. Daar maak je het verschil. De mens als verpleegkundige tegenover de mens als patiënt, tegenover de mens als collega, tegenover de mens als arts,.... En dat voel je sterk binnen oncologie. Zoals je schrijft, het Wij -gevoel. Mooi geschreven , vanuit je menselijke, verpleegkundig hart. Blij dat je terug voor de zorg hebt gekozen. X

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Dit is een vraagje om automatische spam te vermijden. Bedankt voor het begrip.
4 + 0 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.